Ingezonden brief: De oude bibliotheek
Ingezonden linkinbioEr was eens... Het lijkt wel een sprookje. Maar er woonde tegenover ons in de Dorpsstraat een heel lief vrouwtje: mevrouw Dekker-Rab. Ze was een zuster van burgemeester Rab.
Ze woonde in een mooi huis, met aan de zijkant een mooie serre en een prachtige tuin. Om het huis heen bloeiden daar in het voorjaar de eerste sneeuwklokjes, en het hele jaar door prachtige bloemen. Het was altijd een pracht om te zien. Toen ze ouder werd en thuis hulp nodig had, kwam haar dochter samen met haar man bij haar inwonen. En het huis en de tuin werden goed onderhouden. Tot verdriet van mevrouw Dekker overleed haar dochter Ali op zekere dag. Maar haar schoonzoon bleef alles keurig onderhouden. Tot de dag kwam dat ook zij beiden waren overleden en het huis te koop kwam, onder de voorwaarde dat het in dezelfde stijl moest blijven. Wat voor velen een drempel was, dus wie ging er met de koop vandoor... de gemeente. Want die zat verlegen om grond voor een bibliotheek. En bouwde daar dan ook onder veel protest een bibliotheek.
Dorpsstraat 152 (foto: Dirk Bruin)
Vóór die tijd was de bibliotheek in de lagere school, in het nog vrije lokaal achterin. Keurig bruin gekafte boeken, een nummer erop en in een catalogus kon je een boek uitzoeken. Maar de school werd te klein, de bibliotheek te groot en dus werd er andere ruimte gezocht. En die werd gevonden in het Diaconiehuis wat toen leeg stond. Maar er werd verder gezocht naar een permanente oplossing. En zo kwam de bibliotheek, ondanks de vele protesten, op het mooie hoekje met het tuintje van Oma Dekker.
Nu is ook dit gebouw weer overbodig geworden. Het wordt gesloopt om er woningen te kunnen bouwen en weer zijn er protesten. Er wordt er veel over gesproken. Maar het mooie hoekje is voor altijd verdwenen, er bloeien geen sneeuwklokjes meer in het voorjaar. •
Tekst: Monnie Pronk