Droog, droger, droogst

Als je op dit moment de duinen en bossen op Vlieland ingaat, is het zichtbaar en hoorbaar extreem droog. Het rendiermos kraakt onder je voeten en je hoort de dennenappels openknappen. Lijsterbessen hebben al lang oranje besjes, esdoorn en vogelkers laten al herfstblaadjes zien. En de paarse lamsoor op de kwelders is al bijna uitgebloeid. 

Door de langdurige droogte lijkt de herfst al begonnen en dan moet augustus dus nog beginnen.

Planten en bomen hebben zo hun eigen overlevingsstrategie, ze sluiten hun bladmondjes (kleine openingen in het blad) om verdamping van water tegen te gaan. Soms laten bomen vroegtijdig al een deel van hun blad los om water te besparen. Planten gaan dieper met hun wortels de grond in om daar nog wat vocht te zoeken.

De zeevogels die bij laag water voedsel op het Wad zoeken, poedelen zich graag na het eten in de zoete plas van de eerste Kroon’s polder. Dat lukt dus nu niet, maar gelukkig staat er in de Meeuwenduinen nog wel wat zoet water. 

Uiteraard krijgen de geiten die verspreid op het eiland de duinen openhouden elke dag vers water en houden we de drinkpoelen in het begrazingsgebied ook goed in de gaten.

Hoe schadelijk is dit allemaal? Eigenlijk is het zo dat natuur geen schade kent zoals wij mensen schade ervaren. Dood en verval geven immers direct ook weer nieuw leven in het natuurlijke systeem. De veerkracht van de natuur dwingt respect af. 

Het enige wat je kunt doen is zorgen voor water in je tuin voor de insecten, vogels en egels en natuurlijk ervoor zorgen dat er nergens brand uitbreekt. •

Tekst:  Anke Bruin - Kommerij, boswachter publiek